• Vader:
  Zegerus Wouters van Geersbergen, zn. van Walther Jans van Geersbergen en Lucia Seger van de Wiel, ged. te Drunen [nb] op 30 okt 1739, ovl. te Drunen [nb] op 12 sep 1827, otr. (2) te Drunen [nb] op 7 mei 1774, tr. (Schepenbank) te Drunen [nb] op 22 mei 1774 met Johanna Machiel Jans van Dongen, otr. (3) te Drunen [nb] op 28 apr 1781, tr. (Schepenbank) te Drunen [nb] op 13 mei 1781 met Pieternella Cornelis van Laarhoven, otr. (1) te Drunen [nb] op 7 nov 1767, tr. (Schepenbank) te Drunen [nb] op 22 nov 1767 met

• Moeder:
  Petronella Henrics van Hulten, dr. van Hendrik Dirks van Hulten en Maria Jans van Hulten, ged. te Drunen [nb] op 10 apr 1740, begr. te Drunen [nb] op 9 sep 1772.

otr. te Baardwijk [nb] op 22 apr 1796, tr. (Schepenbank) te Baardwijk [nb] op 8 mei 1796, kerk.huw. te Baardwijk [nb] op 8 mei 1796
met

Henricus van der Crabben¹, zn. van Johannes Hendriks van der Krabbe (molenaar) en Jacoba Matthijs van Daele, ged. te Baardwijk [nb] op 14 sep 1771 (getuigen: Henricus van der Crabben en Maria van Rooij), molenaar, ovl. te Baardwijk [nb] op 29 sep 1822,
, Henricus van der Krabben werd de opvolger op de Baardwijkse molen. Hij woonde op of aan de Overlaatse dijk te Baardwijk waar hij een huis met een herberg bezat.
Dat het met scheppen en schrijven te krijgen is, wijst ongetwijfeld op de eerste plaats op het meel, dat in de molen gemalen werd en op de tweede plaats op de betalingen van de borrel, die de vaste klanten van zijn café "aan de balk" lieten schrijven.
Het devalueren van de heerlijke rechten zal bij de heer van Baardwijk wellicht zijn waardering van de molen beïnvloed hebben. Bovendien overleed hij "buitenlands" en hij liet geen andere erfgenamen na dan welke in Moravië, te Wenen en andere buitenlandse gewesten woonachtig waren. Deze machtigden een gekwalificeerde om de goederen tot de heerlijkheid behorende te administreren, te verkopen etcetera. [GAW SBBa, nummer 33, 11 stukken]
De familie Van der Crabben had de molen met huis en tweeënhalf hont land al jarenlang in huur voor een som van f 275,- per jaar. Bovendien moest de molenaar 60 vaten rogge, Heusdense maat, leveren volgens aanwijzingen van de rentmeester. Wie zou er eerder in aanmerking komen voor aankoop van de molen dan iemand van de familie Van der Crabben? De gekwalificeerde [Adrianus Vermeulen, rentmeester der heerlijkheid, woonde te Baardwijk] verkocht dus bij onderhands contract op 9 november 1805 de molen met huis, hof en erven. Het kasboek vermeldt op 23 december van dat jaar: "Van Hendrikus van der Krabben voor de kooppenningen van den molen met het huys, hoff en erven daarbij behoorende ontvangen vier duyzend gulden. Dico f 4000."
Nog blijft per rest van de koop op deze molen "cum annexis staan eene rent van zestig vaten rog, jaarlijks aan en ten behoeve van den H. Geest van Baardwijk voor het manhuys ingevolge contract van verkoop en koop den 9 november 1805 binnen Baardwijk onder de hand getekend". Mogelijk was er niet eerder geruchtbaarheid gegeven aan de verkoop.
Maar op 24 december daags na het betalen van de kooppenningen en ook op 28 en 29 december schreef procureur Gerlacht uit Heusden aan G. van Heijst, balluw en gemeentesekretaris van Baardwijk, en vroeg om een afschrift van de koopcondities van de molen. Hij meende, dat de officiële akte naar gewoonte in het Land van Heusden te Heusden en Baardwijk zou plaatsvinden, maar er was reeds voor gezorgd dat dit te Heusden geen doorgang zou vinden.
Op 31 december was er weer een brief van de procureur en daarbij ter ondertekening een schrijven aan het departementaal bestuur. Uit een copie van die brief blijkt dat de korenmolen verkocht was met de last en verplichting aan het oude mannenhuis jaarlijks te moeten leveren "sestig vaaten rogge Heusdense maat, een last waarmede zedert onheuglijke tijden die koorenmolen is beswaart geweest doch waaromtrent thans in deese koopconditie deese aanmerkelijke bijzonderheid gevonden wordt, dat de verkoopen in zijn qualiteit deese last, of rent op die molen heeft gevestigd en voorts, dat de sestig vaaten rogge jaarlijks zullen moeten worden uitgekeerd gedurende den tijd dat dit manhuys alhier te Baardwijk zal blijven existeren, doch dat voor zooverre hetzelve manhuys bij vermindering, uitsterving of uitverkoop van de daar in zijnde mannen die rogge jaarlijks niet zou kunnen consumeren, het overschot ofwel die gehele zestig vaate rogge jaarlijks aan dese verkoopers principaalen mochten goedvinden hetzelve manhuys te laaten uitsterven of door uitkoop te vernietigen, de kooper van voors molen alsdan gehouden zal zijn tot lossing en afkoop deser rent aan zijne principalen te voldoen eene somma van vijftien hondert gulden."
Hoewel het manhuis geen eigendom was van de heren van Baardwijk konden zij bij deze gelegenheid de fundatie van 60 vaten rogge - daar het een opbrengst van de molen was - in de verkoopakte opnemen, alsof de rogge niet aan het manhuis toekwam. De vondst, dat de mannen de rogge misschien niet konden consumeren, was slechts een aanwijzing, dat men later het manhuis wel eens kon laten uitsterven. Als beheerders van het manhuis hadden zij dat in de hand. Onder deze omstandigheden meende het gemeentebestuur aan het departmentaal bestuur van Holland, op aanwijzing van procureur Gerlach, dat zij niet konden meewerken Men verzocht tevens de verkoper te gelasten om de zaak van de rogge van het manhuis in zijn geheel te laten en om zijn opdrachtgevers te verzoeken zich slechts als administrateurs van het manhuis te beschouwen met verbod iets van de goederen ervan te vervreemden.
Het antwoord van het departementaal bestuur van Holland was gedateerd 20 februari 1806. Daarin werden twee brieven aangehaald. De eerste was die van het gemeentebestuur, hierboven vermeld. De tweede behelsde het verzoek van rentmeester Adrianus Vermeulen om het gemeentebestuur van Baardwijk te gelasten de akte van verkoop te laten passeren overeenkomstig het contract van 9 november jongstleden. Het resultaat was, dat aan het gemeentebestuur werd opgedragen de akte omtrent de korenmolen te passeren, maar dat de overige kwesties, onder andere de eigendommen van het manhuis, werden "gerenvoijeert aan de justitie bij indien hetzelve termen vinden mogt omtrent dit een en ander eenige nadere demarches te doen". Met deze beslissing was de uitslag van de kwestie over het eigendomsrecht gevallen ten gunste van molenaar Hendrik van der Krabben.
In de gemeente Baardwijk werd op 12 juli 1808 besloten in een brief aan de landdrost van Brabant, dat het maalloon aan de molenaar een zestiende gedeelte van het graan dat ter molen komt. Het was in deze gemeente niet gebruikelijk dat de molenaar het gemalen graan bij de eigenaar bezorgd. [GAW, SBBa, Kopyeboek van brieven 1808-1812, boek 3, dd 12 juli 1808]
Doordat er nog regelmatig na de aanleg van de Baardwijkse Overlaat overstromingen plaats vonden in de bebouwde deel van Baardwijk door kwelwater en/of dijkdoorbraken werd in 1810 naar vluchtplaatsen gezocht. De gemeente bepaalde dat de eerste vluchtplaats in de gemeente Baardwijk ten tijde van overstroming voor het vee is bepaald op de molenberg, staande op de hoek van de 's lands overlaat. De dijk aldaar was 3 à 4 maal sterker en breder als op andere plaatsen en zo veel hoger dat aldaar nimmer gevaar dreigt voor het water. [GAW, SBBa, Kopyeboek van brieven 1808-1812, boek 3, dd 31 van de louwmaand 1810]
Ongeveer 1825 verlaat Hendrik van der Krabben de molen. Zijn neef Hendrikus de Weert, een molenaarszoon uit Kaatsheuvel, wordt dan de eigenaar van de standaardmolen. Niet voor lang, want hij sterft spoedig daarna. Tot een gemeenschappelijke boedel behoorde onder meer een windkorenmolen met een huis genoteerd nummer 127. Hop en erf met het recht tot het gemaal en de wind tot en aan dien molen behorende staande en gelegen te Baardwijk, op het Hoogeind, groot ongeveer 44 roeden en 70 ellen, doch voor zo groot en klein als in deze zelfs limieten strekkende is, belend oosten de heer Martini, wensten Leonardus van der Zanden, zuiden de Gemeentenstraat en noorden de Winterdijk. GAW, notaris van Nimwegen, nummer 151, aktenummer 29, dd 11 april 1827.

Uit dit huwelijk: